سالها پیش از آنکه بر بلندای زعامت بنشیند، او جوانی بود در کوچههای انقلاب، مشتاق حقیقت، تشنه عدالت و دلباخته خدمت. زندان و تبعید را از سر گذراند؛ در آتش جنگ تحمیلی کنار فرزندان این ملت ایستاد؛ مسئولیتهای سنگین را بر دوش کشید و هرگز قدمی پس نکشید.
هر نسلی دوست دارد خودش را تافته جدا بافته بداند. نسل جدید اما یک امتیاز ظاهری دارد که این توهم را تقویت میکند؛
گرسنگیِ اختیاری، انسان را به یاد گرسنگیِ ناخواسته دیگران میاندازد. قرآن، بارها از اطعام مسکین و توجه به محرومان سخن گفته است. تقوا، اگر در نسبت انسان با دیگران ظهور نکند، ادعایی بیش نیست.
چهره بودن در جهان امروز، بیش از آنکه موهبتی اجتماعی تلقی شود، به مسئولیتی پرهزینه و گاه فرساینده تبدیل شده است.
اجرای عدالت برای حاکمان هزینه دارد. کنار گذاشتن تبعیض، ترجیح ندادن نزدیکان و نادیده گرفتن فشار افکار عمومی وقتی حق در جای دیگری ایستاده است، کار سادهای نیست.
پسافتنه موقعیتی است که هیجانها تا حدی فروکش میکند اما آثارش در ذهنها، روابط و اعتماد عمومی باقی میماند.
در فضای رسانهای و حتی در برخی تحلیلهای رسمی، این سؤال تکرار میشود که «جنگ میشود؟». گویی جنگ یک اتفاق دفعی است که یا رخ میدهد یا رخ نمیدهد.
تعارف نداریم صدای نفسنفس زدن باارادهها هم میآید؛ اما اتفاقا این شیرینترین نشانه نزدیکی به قله است.
اعتراض، همان قدر که حق است، قاعده هم دارد. اعتراض بیهدف، بیزمان و بیچارچوب، دیگر اعتراض نیست؛
غیبت نیز شب است؛ شبی تاریخی، اجتماعی و انسانی. شبی که گاهی آنقدر طولانی میشود که برخی به جای انتظار سپیده، به عادت با تاریکی میرسند. خطر همینجاست. انتظار، اگر از معنا تهی شود، به خستگی بدل میشود و اگر با تعجیل همراه شود، به خطا.